Zawał serca

Anatomicznym podłożem zawału serca jest martwica części serca spowodowana ostrym ogniskowym niedokrwieniem. Bezpośrednią przyczyną zawału bywa zazwyczaj zamknięcie lub bardzo znaczne zwężenie światła tętnicy wieńcowej przez zakrzep nawarstwiający się na zmiany miażdżycowe w błonie wewnętrznej tętnicy, rzadziej - zwężenie wskutek zmian miażdżycowych bez zakrzepu, wyjątkowo rzadko - zwężenie lub zamknięcie światła wskutek innych poza miażdżycą chorób tętnic wieńcowych. Zawał serca powoduje zwykle silny i długotrwały ból umiejscowiony za mostkiem i promieniujący do barków i żuchwy. Bólowi często towarzyszy niepokój, obfite poty, spadek ciśnienia tętniczego. W ciągu pierwszej doby pojawia się leukocytoza obojętnochłonna, a w ciągu pierwszych dni - przyspieszenie opadania krwinek. Zjawia się też zazwyczaj gorączka utrzymująca się zwykle około tygodnia. U części chorych można w pierwszych dniach po zawale wysłuchać tarcie osierdzia. Cechami pozwalającymi odróżnić zawał serca od napadu dławicy piersiowej nieprowadzącego do masywnej martwicy są intensywność i długotrwałość bólu, nieskuteczność nitrogliceryny, brak bezpośredniego związku z wysiłkiem fizycznym, wreszcie towarzyszący zawałowi spadek ciśnienia tętniczego, a w cięższych przypadkach także objawy wstrząsu i zaburzenia rytmu.