Część 1 — Dyktando
Koronawirus SARS-CoV-2 przenosi się między ludźmi przede wszystkim drogą kropelkową, bez konieczności bardzo bliskiego kontaktu. Badania wskazują również na potencjalną infekcję przez przewód pokarmowy, która odgrywać może dodatkową rolę zwłaszcza w regionach o niskim poziomie higieny.
Kliniczny przebieg zakażenia wirusem SARS-CoV-2 może być bardzo zróżnicowany, w zależności od cech indywidualnych pacjenta i prawdopodobnie również od dawki wirusa, na którą pacjent został narażony.
Skrajnym przejawem nadmiernej odpowiedzi immunologicznej jest tzw. burza cytokinowa, która polega na wystąpieniu niekontrolowanego, samonapędzającego się ostrego stanu zapalnego.
Dochodzić może również do uszkodzenia lub upośledzenia funkcji innych narządów znajdujących się poza układem oddechowym, takich jak mięsień sercowy, nerki, wątroba czy trzustka.
Do najczęstszych długoterminowych objawów zalicza się m.in. zmęczenie, duszność, utratę węchu i smaku, zaburzenia snu, problemy z koncentracją oraz bóle głowy.
Aby sprawdzić kondycję organizmu oraz jakie ewentualne spustoszenia poczyniła choroba, warto przeprowadzić diagnostykę organizmu. Poza podstawowymi badaniami — morfologią krwi, badaniem nerek oraz płuc, czy testem na obecność przeciwciał — warto skierować pacjenta na badanie poziomu d-dimerów.
D-dimery to białka, które wytrącają się podczas procesu krzepnięcia krwi. Ich duża ilość oznacza, że organizm próbuje zwalczyć skrzepy w naczyniach krwionośnych. Nieleczone skrzepy mogą prowadzić do udaru, zawału lub zakrzepicy.
Długotrwałym skutkiem COVID-19 mogą być zaburzenia nastroju, tzw. mgła mózgowa, bóle i zawroty głowy, depresja i stany lękowe, a także zaburzenia rytmu serca, bóle w klatce piersiowej oraz zakłócenia elektrolitowe. Inne objawy to bóle mięśni i stawów, zmiany skórne, zaparcia lub biegunki oraz bóle żołądka.