Część 1 — Dyktando
Zwichnięcie barku to uraz, w przebiegu którego dochodzi do przemieszczenia, wypadnięcia głowy kości ramiennej z panewki stawu.
Najczęstszą przyczyną wybicia barku są urazy mechaniczne, a także przeciążenia powstałe w wyniku intensywnej aktywności fizycznej.
Czynnikiem sprzyjającym urazom jest specyficzna budowa stawu ramiennego, jest on najbardziej ruchomym stawem w ciele człowieka.
Leczenie zwichnięcia barku polega na nastawieniu, czyli przywróceniu fizjologicznego położenia kości oraz na unieruchomieniu kończyny. Niezwykle istotna jest również fizjoterapia po urazie.
Do zwichnięcia stawu barkowego dochodzi najczęściej w wyniku upadku bądź gwałtownego skręcenia. Zmiana fizjologicznego położenia głowy kości ramiennej względem panewki łopatki może nastąpić w dwóch kierunkach.
O przednim zwichnięciu barku mówimy, gdy do urazu dochodzi podczas ustawienia ręki w odwiedzeniu i rotacji zewnętrznej, natomiast tylne zwichnięcie stawu ramiennego ma miejsce, kiedy ręka w trakcie wypadku jest w pozycji przywiedzenia i rotacji wewnętrznej.
Objawy wybitego barku są zazwyczaj mocno charakterystyczne. Wśród dominujących oznak wymienia się: silny ból barku, ograniczenie zakresu ruchomości lub nawet jego całkowite zniesienie, widoczne zniekształcenia, deformacje, obrzęk, zasinienie okolicy stawu, możliwe drętwienie okolicy szyi, ramienia, osłabienie siły mięśni barku, przeskakiwanie w barku podczas próby wykonywania ruchu.
W przypadku pojawienia się powyższych objawów, należy natychmiast zgłosić się do lekarza. W oczekiwaniu na pomoc nie wolno poruszać stawem, przesuwać ani próbować nastawiać.
Może to spowodować dodatkowe uszkodzenia aparatu mięśniowo-więzadłowego, a także naczyń krwionośnych i nerwów.