Cukrzyca

Dla cukrzycy charakterystyczne są zaburzenia metaboliczne powstające wskutek zmniejszonego stężenia insuliny we krwi lub zmniejszonej wrażliwości komórek na działanie tego hormonu. Gdy działanie insuliny jest niewystarczające, zwiększa się wytwarzanie glukozy w wątrobie, a zmniejsza się jej zużycie w tkankach, w wyniku czego powstaje hiperglikemia. Podejrzenie cukrzycy nasuwać może wielomocz, wzmożone pragnienie, chudnięcie, zakażenia skóry, pochwy, dróg moczowych oraz zaburzenia widzenia. Pewne rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu zwiększonego stężenia glukozy we krwi na czczo. Cukrzyca typu 2 dotyczy przeważnie ludzi po 40 (czterdziestym) roku życia z nadwagą o 15% (piętnaście procent) przewyższającą należną masę ciała. Powikłaniami cukrzycy zagrażającymi życiu są cukrzycowa kwasica ketonowa i śpiączka hipoglikemiczna. U chorych na cukrzycę często rozwijają się zmiany w małych naczyniach krwionośnych w obrębie oczu, nerek i mięśni, a także zmiany miażdżycowe w średnich i dużych naczyniach krwionośnych. W leczeniu należy szczególnie podkreślić znaczenie właściwej diety, której głównym zadaniem jest ograniczenie kaloryczności pożywienia. Doustne leki wywołujące hipoglikemię są często stosowane u chorych z łagodną i średnio nasiloną cukrzycą, jeśli stężenie glukozy nie zmniejsza się po zastosowaniu diety. Insulina jest wskazana u tych chorych, u których nie uzyskano poprawy stężenia glukozy we krwi po zastosowaniu diety i doustnych środków przeciwcukrzycowych.