Depresja

Depresja jest stanem chorobowym, który objawia się długotrwałym złym samopoczuciem, zniechęceniem, brakiem energii życiowej, przygnębieniem, apatią a w ciężkich przypadkach pojawieniem się myśli samobójczych.

Depresja to zaburzenie afektywne w którym dominuje poczucie smutku, obniżony nastrój, brak chęci do działania oraz negatywne postrzeganie rzeczywistości.

Depresja różni się od uczucia smutku tym, że zakłóca codzienne funkcjonowanie przestrzeni zawodowej i osobistej.

Poczucie bezsilności, bezradności, beznadziejności jest bardzo intensywne i rzadko ustępuje pod wpływem perswazji.

Najczęstszymi objawami depresji są: bezsenność lub nadmierna senność, wybudzanie się w nocy oraz zaburzenie dobowego rytmu snu i czuwania.

Podstawową metodą diagnostyczną, która pozwala ustalić rozpoznanie depresji jest dokładne badanie psychiatryczne i rozmowa z pacjentem uzupełniona wywiadem od rodziny pacjenta.

W praktyce klinicznej trzeba zwrócić też uwagę na pojęcie depresji maskowanych.

Na przykład, zaburzenia snu często o charakterystycznym przebiegu mogą być jedynym wyrazem zespołu depresyjnego i jedyną skargą zgłaszaną przez pacjenta.

Inne maski depresji to między innymi maski bólowe, na przykład, zaburzenia dotyczące przewodu pokarmowego albo niespecyficzne dolegliwości zlokalizowane w klatce piersiowej.

W leczeniu depresji znajdują zastosowanie leki działające na określone receptory w ośrodkowym układzie nerwowym, a ich profil jest zależny od objawów dominujących u pacjenta.

W leczeniu depresji nie można ominąć również znaczenia psychoterapii, zwłaszcza psychoterapii poznawczo-behawioralnej.

Według zaleceń leczenie pierwszego epizodu depresyjnego powinno trwać około sześciu miesięcy od czasu uzyskania poprawy.

W depresji nawracającej czas leczenia powinien być dłuższy zależnie od konkretnej sytuacji klinicznej.