Część 1 — Dyktando
W patofizjologii układu krążenia kluczową rolę odgrywa homeostaza oraz etiopatogeneza zaburzeń kurczliwości. Aktywacja osi renina—angiotensyna—aldosteron, wzrost stężenia angiotensyny i peptydów natriuretycznych nasila objawy niewydolności serca. Wyrzutowa funkcja komory zależy od wielokierunkowego działania mediatorów. Miażdżyca tętnic piersiowych rozwija się rzadziej u osób młodych, jednak przeciążenie krążenia może prowadzić do poważnych uszkodzeń.
W nefrologii ocenia się wielkość nerki, jej strukturę włóknistą i zewnętrzną, budowę kłębuszka oraz rdzeń. Komórki wytwarzają mocz poprzez proces tworzenia filtratu, a wskaźniki funkcji nerek, w tym białkomocz, hipoalbuminemia czy glukozuria, świadczą o upośledzeniu filtracji. Cystynuria oraz zespoły Barttera, Gitelmana i Fanconiego należą do rzadziej spotykanych, ale istotnych jednostek chorobowych. Scyntygrafia i biopsja nerek wykonywane są w sytuacjach wątpliwych, choć nieprawidłowo pobrany materiał może prowadzić do zmniejszenia wydalanego białka i błędnej interpretacji wyników.