Nadczynność tarczycy

Hormony tarczycy wzmagają zużycie tlenu przez tkanki, przyspieszając przemianę materii, w szczególności metabolizm białek, tłuszczów i węglowodanów. Nadmierna potliwość i zła tolerancja wysokiej temperatury wiąże się ze zwiększonym wytwarzaniem ciepła. Czynność serca jest przyspieszona, zazwyczaj stwierdza się częstoskurcz zatokowy z częstością 120 (stu dwudziestu) skurczów na minutę. Zwiększa się pobudliwość mięśnia sercowego w postaci niemiarowości, migotania przedsionków lub przedwczesnych skurczów komorowych. Zmiany w ośrodkowym układzie nerwowym objawiają się nerwowością, nadpobudliwością, zaburzeniami snu, lękiem, niepokojem, osłabieniem mięśniowym i męczliwością. Wytrzeszcz gałek ocznych obserwuje się u połowy pacjentów, może także pojawić się zapalenie spojówek, rogówki oka, ból i podwójne widzenie.

Badaniem fizykalnym stwierdza się ciepłą i wilgotną skórę, łamliwe, cienkie i rzadkie włosy, drżenie rąk oraz powiększenie tarczycy. Rozpoznanie można potwierdzić za pomocą badań laboratoryjnych, stwierdzając zwiększone stężenie tyroksyny i trójjodotyroniny oraz zmniejszone stężenie hormonu tyreotropowego w surowicy krwi. Potliwość, częstoskurcz, drżenie i inne nieprzyjemne dla pacjenta objawy można opanować podając leki blokujące receptory beta. Podstawową metodą terapii nadczynności tarczycy jest podawanie leków przeciwtarczycowych, operacyjne wycięcie tarczycy lub podawanie radioaktywnego jodu.