Napad dychawicy oskrzelowej

Przyczyną duszności w napadzie dychawicy oskrzelowej jest zwężenie światła drobnych oskrzeli utrudniające głównie wydech w mniejszym stopniu wdech.

Stan ten powoduje nadmierne rozdęcie płuc ze zwiększeniem objętości powietrza zalegającego. Napad duszności mija zwykle po upływie kilkudziesięciu minut.

W ciężkich przypadkach napad duszności może przedłużać się do kilku, a nawet do kilkunastu godzin, przechodząc w tak zwany stan dychawiczy.

W rzadkich przypadkach napad może zakończyć się zgonem z powodu ostrej niewydolności oddechowej spowodowanej zamknięciem światła drobnych oskrzeli przez gęstą wydzielinę.

U części chorych zwłaszcza w młodszych grupach wiekowych udaje się wykazać wyraźny związek napadów duszności z zetknięciem się z alergenem ze środowiska otaczającego.

Często momentem wyzwalającym bywa infekcja dróg oddechowych. Pewną rolę, jako czynnik wyzwalający napad, odgrywają także wpływy psychiczne, przynajmniej u niektórych pacjentów.

Ustalenie etiologii choroby, ważne w leczeniu przewlekłym w ramach pomocy doraźnej, jest rzadko możliwe i nie odgrywa większej roli praktycznej.

Napad rozpoczyna się często nagle, w niektórych przypadkach jednak duszność narasta stopniowo, okresowo nasilając się i słabnąc.

Zwraca uwagę wybitne utrudnienie wydechu i jego przedłużenie. Wdech nie jest utrudniony, nie przyspiesza się też zazwyczaj częstość oddechów. Często już z odległości kilkunastu kroków słychać głośne furczenie i świsty.

Chory przybiera pozycję siedzącą, szuka oparcia dla rąk, aby skuteczniej uruchomić dodatkowe mięśnie oddechowe.

Nad płucami stwierdza się odgłos bębenkowy, obniżenie granic dolnych płuc oraz liczne rozsiane furczenia i świsty. Pod koniec napadu chory zwykle odkrztusza lepką plwocinę.