Część 1 — Dyktando
Niedrożność jelit, określana w terminologii medycznej jako ileus, stanowi stan bezpośredniego zagrożenia życia, polegający na zaburzeniu lub całkowitym zahamowaniu pasażu treści pokarmowej w świetle jelita cienkiego bądź grubego.
Niedrożność mechaniczna powstaje w wyniku fizycznej przeszkody utrudniającej przesuwanie się treści jelitowej i może być spowodowana uwięźnięciem pętli jelita, wgłobieniem, skrętem jelita, zrostami pooperacyjnymi, guzami nowotworowymi lub zatkaniem przez masy kałowe, kamienie żółciowe albo bezoary.
Szczególnie niebezpieczną postacią jest niedrożność z zadzierzgnięcia, w której dochodzi do jednoczesnego zamknięcia światła jelita oraz upośledzenia ukrwienia krezki, co prowadzi do martwicy ściany jelita, translokacji bakterii, perforacji i rozwoju zapalenia otrzewnej.
Niedrożność smółkowa występuje głównie u noworodków, zwłaszcza w przebiegu mukowiscydozy, i polega na zatkaniu końcowego odcinka jelita grubą, lepką smółką, co powoduje masywne wzdęcie jelit oraz wymioty.
Niedrożność porażenna, zwana także ileusem adynamicznym, nie wynika z obecności mechanicznej przeszkody, lecz z porażenia perystaltyki jelitowej, które może być spowodowane zaburzeniami elektrolitowymi, ciężkimi zakażeniami, zapaleniem otrzewnej lub działaniem leków.
W chorobie Leśniowskiego-Crohna przewlekły proces zapalny prowadzi do zwężeń jelit, co sprzyja rozwojowi niedrożności mechanicznej oraz nawrotowym epizodom bólu brzucha i wymiotów.
Objawy niedrożności jelit obejmują kolkowe bóle brzucha, narastające wzdęcie, zatrzymanie gazów i stolca, nudności oraz wymioty o charakterze kałowym.