Część 1 — Dyktando
Odma opłucnowa to obecność powietrza w jamie opłucnej, do której przedostaje się ono wskutek uszkodzenia płuc lub ściany klatki piersiowej. Powietrze w jamie opłucnej uciska płuco, co jest przyczyną pogorszenia wymiany gazowej.
Najczęstsze objawy podmiotowe odmy opłucnowej: ból w klatce piersiowej o charakterze opłucnowym, duszność (zwłaszcza u osób starszych) i kaszel; u części chorych bez objawów podmiotowych.
Odma samoistna pierwotna zwykle występuje w spoczynku. Objawy przedmiotowe mogą być słabo wyrażone, na przykład tylko ściszenie szmeru pęcherzykowego po stronie odmy.
Odmie towarzyszy zazwyczaj gwałtownie narastająca duszność, hipotensja i objawy hipoksemii, a w razie dalszego narastania odmy — zatrzymanie krążenia.
Odmie opłucnowej może towarzyszyć odma podskórna i odma śródpiersiowa.
Rozpoznanie. Na podstawie objawów podmiotowych i przedmiotowych nie można wiarygodnie ocenić wielkości odmy.
Badania obrazowe. RTG klatki piersiowej ukazuje odsunięcie płuca od ściany klatki piersiowej. TK klatki piersiowej jest pomocna w różnicowaniu odmy i pęcherza rozedmowego. USG — stwierdzenie przesuwania się blaszek opłucnej zgodnie z ruchami oddechowymi i objawu ogona komety pozwala na wykluczenie odmy. Pulsoksymetria i gazometria krwi tętniczej.