Padaczka

Istotą padaczki są nagłe, nadmierne wyładowania grup neuronów niezmienionych strukturalnie lub uszkodzonych części mózgu.

Wynikiem tych nawracających zaburzeń są powtarzające się napady, które charakteryzują się utratą lub zmianą stanu świadomości, drgawkami lub innymi zaburzeniami ruchowymi, doznaniami czuciowymi czy też objawami psychicznymi.

Te zjawiska ruchowe, czuciowe czy psychiczne mogą występować oddzielnie lub razem w różnej kolejności i postaci. Napady mają charakter przejściowy i zwykle ustępują samoistnie.

Padaczka jest zespołem objawów, gdzie obok napadów przemijających mogą także występować stałe objawy uszkodzenia mózgu.

Różnorodne postacie kliniczne wynikają z umiejscowienia i intensywności wyładowania pierwotnego oraz z zakresu, szybkości i dróg jego rozprzestrzeniania się.

Wyładowania padaczkowe mogą powstawać w każdej części mózgu: korze, okolicach podkorowych, wzgórzu, a także w niektórych strukturach pozostałej części pnia, głównie tworu siatkowatego.

U podstawy wyładowań leżą zaburzenia czynności bioelektrycznej (nagła depolaryzacja i nadmierna synchronizacja), którym towarzyszą zaburzenia biochemiczne.

Nagła utrata przytomności (sama, czy też w połączeniu z uogólnionymi drgawkami) wynika z zaburzeń czynności bioelektrycznej w obrębie struktur pnia mózgu, objętych pierwotnie lub wtórnie wyładowaniami i oddziałujących na czynność bioelektryczną całej kory mózgu.