Część 1 — Dyktando
Pourazowa odma opłucnowa to po prostu niepożądana obecność powietrza w jamie opłucnej.
Do urazu może dojść na przykład na skutek złamania żebra lub przebicia powłok zewnętrznych w okolicy płuc ostrym narzędziem. Odma pourazowa często diagnozowana jest u pacjentów po wypadkach komunikacyjnych lub po upadku z dużej wysokości.
Odma opłucnowa może powstać na skutek urazu klatki piersiowej, łącznie ze złamaniem żeber, a może też być wynikiem przebicia klatki piersiowej.
Odma samoistna następuje, kiedy pękają pęcherzyki rozedmowe, które często zlokalizowane są w szczytowej części płuca.
Samoistna odma opłucnowa występuje przeważnie u astenicznych osób, w wieku około 18-40 lat.
W badaniu fizykalnym opukiwaniem stwierdza się nadmiernie jawny odgłos opukowy bębenkowy. Podczas oglądania pacjenta stwierdza się wzmożone ciśnienie w żyłach szyjnych.
Najczęstszymi objawami podmiotowymi odmy opłucnowej są: ból w klatce piersiowej o charakterze opłucnowym, zwłaszcza u osób starszych, i kaszel.
Również może występować nasilająca się duszność oraz hipotonia i objawy hipoksemii — sinica, tachypnoe, tachykardia, a w razie dalszego narastania odmy — zatrzymanie krążenia.
Aby potwierdzić wstępne rozpoznanie i dowiedzieć się, gdzie zlokalizowane jest powietrze w opłucnej, lekarz zleca dodatkowe badania.
W stanach bezpośredniego zagrożenia życia, bez względu na rodzaj odmy, leczenie należy rozpocząć od podawania tlenu.
W stanach bezpośredniego zagrożenia życia leczenie może być rozpoczęte, bez przeprowadzenia dalszej diagnostyki, zwłaszcza gdy stan pacjenta wymaga pilnej interwencji medycznej.