Część 1 — Dyktando
O przewlekłej chorobie nerek mówimy, gdy mamy do czynienia z zaburzeniami funkcji lub struktury nerek, które trwają dłużej niż 3 miesiące.
Nieprawidłowości dotyczące narządu stwierdza się na bazie obliczonego na podstawie stężenia kreatyniny we krwi przesączania kłębuszkowego, którego wartość jest niższa niż 60 mililitrów na minutę.
Do rozwoju przewlekłej choroby nerek mogą prowadzić różne choroby i patologie.
Wśród najczęstszych wymienia się cukrzycę, kłębuszkowe zapalenie nerek, nadciśnienie tętnicze, genetycznie uwarunkowaną wielotorbielowatość nerek i przewlekłe niedokrwienie nerek w przebiegu miażdżycy.
Pośród rzadszych znajdują się wady wrodzone układu moczowego, amyloidoza, kamica nerkowa, niektóre schorzenia hematologiczne i choroby uwarunkowane genetycznie.
We wczesnych stadiach przewlekłej choroby nerek w większości przypadków nie wywołuje ona żadnych objawów.
Symptomy pojawiają się zwykle na zaawansowanym etapie schorzenia, szczególnie w fazie schyłkowej niewydolności nerek.
Mogą to być: przewlekłe zmęczenie i osłabienie, częstomocz, zmniejszony apetyt, zwiększona podatność na infekcje, skóra blada, ziemista, przesuszona, przedłużone krwawienie z ran, niedokrwistość, świąd skóry i obrzęki.
W terapii przewlekłej choroby nerek bardzo ważna jest dobra terapia nadciśnienia tętniczego, jak również leczenie zaburzeń lipidowych.
W stadium schyłkowej niewydolności nerek chorzy wymagają leczenia nerkozastępczego.
Istnieją 3 typy takiego leczenia: hemodializy, dializa otrzewnowa i przeszczepienie nerki.