Udar mózgu

Udar mózgu jest nagłym stanem klinicznym polegającym na obumarciu części tkanki nerwowej wskutek przerwania dopływu krwi do określonego obszaru mózgu. Wyróżnia się dwa główne typy udaru: udar niedokrwienny oraz udar krwotoczny, które różnią się mechanizmem powstawania, obrazem klinicznym i sposobem leczenia.

Udar niedokrwienny rozwija się wtedy, gdy tętnica doprowadzająca krew do mózgu ulega częściowemu lub całkowitemu zwężeniu w wyniku miażdżycy i powstania zakrzepu.

Blaszki miażdżycowe, zbudowane głównie z cholesterolu, stopniowo narastają w ścianach naczyń krwionośnych, aż dochodzi do upośledzenia przepływu krwi i niedotlenienia komórek nerwowych.

Częstą przyczyną udaru niedokrwiennego jest również zator, czyli zamknięcie naczynia przez skrzeplinę, która powstała w sercu, na przykład w przebiegu migotania przedsionków, po zawale mięśnia sercowego lub na sztucznej zastawce.

Udar krwotoczny powstaje w wyniku pęknięcia ściany naczynia mózgowego i wylania się krwi do tkanki nerwowej lub przestrzeni podpajęczynówkowej. Krwotok śródmózgowy jest najczęściej skutkiem wieloletniego nadciśnienia tętniczego, natomiast krwotok podpajęczynówkowy zwykle spowodowany jest pęknięciem tętniaka.

Do głównych objawów udaru należą opadanie kącika ust po jednej stronie twarzy, niedowład kończyny górnej lub dolnej, zaburzenia mowy, trudności w połykaniu oraz nagłe zaburzenia widzenia.

Każdy udar mózgu jest stanem bezpośredniego zagrożenia życia i wymaga natychmiastowego leczenia szpitalnego, ponieważ komórki nerwowe zaczynają obumierać już po około czterech minutach niedotlenienia.