Część 1 — Dyktando
Wirusowe zapalenie wątroby typu B (HBV) to choroba wątroby, która prowadzi do stałego uszkodzenia i może być przyczyną marskości wątroby i nowotworów złośliwych. Wysokie wskaźniki nosicielstwa związane są z częstszym występowaniem ostrego WZW typu B u niemowląt i młodszych dzieci.
Wówczas główną drogą zakażenia jest zakażenie od domowników, zakażenie wewnątrzmaciczne lub około i poporodowe. Wirus HBV po dostaniu się do organizmu powoduje, że gromadzą się wirusowe białka w błonie komórek wątroby. Choroby skóry, a także niektóre stawonogi mogą sprzyjać szerzeniu się zakażenia wśród dzieci. Elementy te ułatwiają przenoszenie zakażonych płynów tkankowych z osoby na osobę.
Zakażenie wirusowym zapaleniem wątroby typu B wynika z bliskiego kontaktu z uszkodzonym naskórkiem, krwią oraz błonami śluzowymi zakażonego. Do zakażenia wystarczą nawet śladowe ilości krwi, które rzadko są możliwe do zaobserwowania gołym okiem. Ponadto do zakażenia WZW typu B może dojść w trakcie hospitalizacji czy w innych placówkach medycznych.
Nie istnieje leczenie, które pozwala wyeliminować wirusa HBV z organizmu. Zalecenia w ostrym zapaleniu podobne są do tych, które występują w wirusowym zapaleniu wątroby typu A. Pacjent powinien odpoczywać w łóżku, nie obciążać wątroby oraz ograniczyć aktywność fizyczną. Niezwykle ważne jest stosowanie odpowiedniej, lekkostrawnej diety, picie dużej ilości płynów i — najważniejsze — unikanie alkoholu i tytoniu! W przypadku rozwoju przewlekłego zapalenia wątroby typu B zastosowanie znajdują środki przeciwwirusowe, które mają za zadanie ograniczyć namnażanie się wirusa w organizmie; może to być lamiwudyna czy interferon alfa.