Część 1 — Dyktando
Wiek dziecięcy sprzyja zarażeniom pasożytniczym głównie z powodu bliskich kontaktów z rówieśnikami (żłobki, przedszkola), zabaw w brudnych piaskownicach, braku nawyku mycia rąk przed jedzeniem czy po skorzystaniu z toalety. Nie bez znaczenia jest niedojrzały w pełni układ odpornościowy dziecka.
Potwierdzonymi sposobami zapobiegania inwazji pasożytniczej są: prawidłowe zachowania higieniczne, dokładne mycie owoców i warzyw, unikanie surowego i półsurowego mięsa, zakaz nawożenia gleby ludzkimi odchodami, zapewnienie odpowiednich warunków hodowli domowych zwierząt.
Wśród najczęściej występujących chorób pasożytniczych u dzieci znajdują się owsica, lamblioza oraz glistnica.
Do objawów często zgłaszanych przy enterobiozie należą: świąd okolicy odbytu (głównie w nocy), utrata apetytu, bladość skóry, cienie pod oczami. Obserwuje się także: nadpobudliwość nerwową, zgrzytanie zębami, częsty płacz, zaburzenia koncentracji, problemy ze snem.
Uporczywy świąd okolicy odbytu i drapanie może powodować stany zapalne skóry odbytu.
Objawy lambliozy u dziecka zależą od masywności zakażenia i zjadliwości połkniętego szczepu. Średni czas wylęgania to 1-2 tygodnie. W większości przypadków przebieg jest bezobjawowy. Najczęściej są to: bóle brzucha zaraz po jedzeniu, biegunka, zaburzenia łaknienia, niedokrwistość, astma oskrzelowa, niewielka żółtaczka, w badaniach laboratoryjnych obserwuje się wzrost eozynofilii.
W diagnostyce owsików u dzieci główną rolę odgrywa obserwacja kału oraz wymaz z odbytnicy. Potwierdzeniem zakażenia glistą ludzką jest obecność jaj w kale. Niestety często zdarzają się wyniki fałszywie ujemne. Ze względu na duże podobieństwo w budowie, możliwe jest pomylenie jaj pasożyta z pyłkami roślin, cząstkami pokarmowymi, skrobią.
Podstawą leczenia owsicy jest stosowanie leków przeciwpasożytniczych (albendazol, mebendazol, pyrantelum). Leczenie warto zastosować u wszystkich członków rodziny.
Dodatkowo konieczne jest odpowiednie postępowanie higieniczne polegające na krótkim obcinaniu paznokci, częstej zmianie bielizny, dokładnym myciu rąk. Dieta powinna być bogata w białko i błonnik z ograniczeniem węglowodanów, co pozwoli uniknąć zaparć u dziecka.