Część 1 — Dyktando
Zakażenie układu moczowego to najpospolitsza infekcja bakteryjna, występująca głównie u kobiet.
W większości wywołana przez bakterie Gram-ujemne, najczęściej pałeczkę okrężnicy.
Należy odróżnić zakażenie nerek i miedniczek nerkowych, czyli zakażenie górnych dróg moczowych od zakażenia pęcherza i cewki moczowej, czyli zakażenia dolnych dróg moczowych.
Niezależnie od zajętego odcinka zakażenie dróg moczowych charakteryzuje się bólem i pieczeniem przy oddawaniu moczu, częstym oddawaniem moczu, uczuciem parcia na mocz.
W osadzie moczu stwierdza się dużą liczbę neutrofilów i zmienną liczbę czerwonych krwinek, zaś w poważnych zakażeniach nerek mogą być obecne wałeczki leukocytarne.
U pacjentów, którzy przebyli zakażenie układu moczowego w przeszłości, mogą być pomocne posiewy moczu.
Urografia rzadko ujawnia nadające się do leczenia przyczyny zakażeń, dlatego powinna być wykonywana w infekcjach nawracających oraz gdy zagrożona jest czynność nerek.
U osób uprzednio zdrowych zakażenie najczęściej wywołuje pałeczka okrężnicy, dlatego nie czekając na wynik posiewu moczu, należy stosować antybiotyk.
W większości zakażeń dolnego odcinka dróg moczowych stężenie leków w moczu jest najważniejszym miernikiem skuteczności terapii.
Najczęściej wystarczające jest krótkotrwałe leczenie. W zakażeniach nerek i miedniczek nerkowych konieczna jest wielomiesięczna terapia.
W przypadku bezobjawowej bakteriurii zaleca się zazwyczaj leczenie kobiet w ciąży oraz chorych z nieprawidłowościami anatomicznymi i czynnościowymi nerek.